Thursday, 26 February 2015

ए लमहा थम जा जरा, जिना अभी बाकी है...!




ए लमहा थम जा जरा,
जिना अभी बाकी है...!
अभी तो चलना सिखा है,
दौडना तो अभी बाकी है...!

दोस्तो का साथ है ,
जैसे कल की तो बात है...!
जिंदगी मे मजाक मस्ती,
जैसे उन्ह लोगोकी सौगात है...!

पलके मिटाके सपने देखना,
जैसे जिनेकी चाहत है...!
वो सपने पुरा करना,
जैसे छोटे बच्चे की दिलकी राहत है...!

जिंदगी हर तरह से जिनेकी,
एक पुरानी आदत है...!
हसते हसते रोना आ जाए,
ऐसी हमारी फितरत है...!

हर रास्ते पर जाओगे,
तो बिछारा हुँवा फुल हम ही होंगे...!
जैसे फुलोपर पाव रखोंगे,
तो आखोमे पानी लानेवाले हम होंगे...!

काश मै वक्त की जगह,
और वक्त मेरी जगह होता...!
तो जिंदगीका हर लमहा,
जिनेसे पहले मेरा गुलाम होता...!

इस वक्त के साथ ,
जिंदगी बदलना बाकी है...! 
बदलनेवाली जिंदगीके,
हिसाब चुकाना बाकी है...! 

ए लमहा थम जा जरा, 
जिना अभी बाकी है...!!


© ओंकार शिंदे 
 २६ फेब्रुवारी २०१५


Tuesday, 17 February 2015

मन हे असं ठिकाण असतं...!!!




मन हे असं ठिकाण असतं
ज्यामध्ये गुपित राहु शकतं
गुपित लपवून ठेवण्यासाठी
मन कठोर असावं लागतं

मन हे असं ठिकाण असतं
ज्यामध्ये रंगीत स्वप्ने असतात
रंगीत स्वप्ने पुर्ण करण्यासाठी
असलेल्या प्रश्नांची उत्त्तरे नसतात

मन हे असं ठिकाण असतं
ज्यामध्ये काल्पनिक गोष्टी असतात
जरी त्या नसल्या अस्तित्वात
तरी त्या मनाला पटतात

मन हे असं ठिकाण असतं
ज्यास फ़सवता येत नाही
फ़सवलेल्या मनात
सु:खाचे माहेर बसवता येत नाही

मन हे असं ठिकाण असतं
ज्यामध्ये भावनांना महत्व असतं
मनातील भावनांमुळेच
प्रेमाच्या मिलनाचं सत्व असतं

मन हे असं ठिकाण असतं
जे जाणवतं पण दिसत नाही
जाणवत असतानाही
ते शरीरात दर्शवता येत नाही

मन हे असं ठिकाण असतं 
जेथे सु:खही असतं आणि दु:ख सुद्धा असतं 
चेहऱ्यावर दाखवायचं की नाही 
हे त्या मनावर अवलंबून असतं 

खरच मन हे एक जगावेगळ ठिकाण असतं

© ओंकार शिंदे 
१७ फेब्रुवारी २०१५

Friday, 13 February 2015

वाट अजून दूर आहे... तू मला थोडा वेळ दे...!!!


वाट अजून दूर आहे
तू मला थोडा वेळ दे...!
आई तूझा ध्यास आहे
मला तू साथ दे...!

अंतर ते कापताना
हाताला आधार तूच दे...!
अंतर खूप जास्त आहे
दमलेल्या पायाला श्वास दे...!

प्रत्येक पावलावर धडपडताना
उठण्याची जाण तूच दे...!
अडचणीत तुझ्या उपदेशावर
जगायचे मला भान दे...!

वाटेवरच्या अडचणींसाठी
कल्पचित्र काढून दे...!
मृगजळासारखे भासणारे
भास ते जाणून दे...!

पायवाटेवर अडताना
मना तुझा आधार दे...!
रुतलेला काटा काढण्यासाठी
तू मला ध्यास दे...!

अंधाराचे सावट येताना
प्रकाशाचा किरण तूच दे...!
थकलेले पायांना
मनाची उभारी तूच दे...!

उंच शिखरावरी असताना
कौतुकाची थाप तूच दे...!
पाय जमिनीवर राहण्यासाठी
शब्दांचा मार तूच दे...!

जाउ नकोस दूर तू
मला आयुष्यभर साथ दे...!
माझ्यासवे राहण्यासाठी
माझ्या आयुष्यभर साथ दे...

© ओंकार शिंदे
१३ फेब्रुवारी २०१५