प्रेम माझे असणारे... प्रेम तुझे असणारे...!!!

प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

पाऊस पडत असताना
विज कडाडत असताना
तुला माझ्या जवळ आणणारे 

प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

तु जवळ असताना
केस चिंब असताना
तुला माझ्या कुशीत घेणारे
प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

तु कुशीत असताना
प्रेम बहरत असताना
तुझ्या नजरेत दाटून येणारे
प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

चिंब भिजलेली असताना
पावसाचे थेंब आेघळताना
तुझ्या आेठांना स्पर्श करणारे
प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

हे सर्व क्षण जगताना
तुझा स्पर्श असताना
मनाला पाघाळवाणारे
प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

तूला कवेत घेताना
तुझ्या नजरेत बघताना
पावसाचे थेंब हळूच टिपणारे
प्रेम माझे असणारे
प्रेम तुझे असणारे

© ओंकार शिंदे
२६ डिसेंबर २०१४

ही गोष्ट एका चमच्याची...!!!

खूप वर्षापूर्वी होती एक जोडी
त्यांच्या आयुष्यात मस्त होती गोडी
नुकताच त्यांचे लग्न झाले
एक पिशवी रुकवत घेऊन ते नव्या घरी आले

ती तिच्या हाताने प्रेमाचा घास भरवी
ओठांचा स्पर्श होता ती लाजून मान फिरवी
आयुष्य हे असे सुंदर चालले होते
ओठांच्या स्पर्शाने तिचे हात कंपत होते

त्याला वाटे हे असेच रहावे
तिच्या हातानेच मधुर जेवण जेवावे
तिच्या हाताने जेवण्यात एवढे प्रेम असे
चव नसली तरी त्याला जेवण गोड भासे

अचानक तिला रुकवताची आठवण झाली
तिने सर्व पिशवी रिकामी केली
तिला त्यामध्ये एक छानसे यंत्र सापडले
ते वापरायचे तंत्र तिला उलघडले

त्यालाच ती चमचा म्हणू लागली
त्याच्या वापर ती संसारात करु लागली
तिला त्या चमच्याचा वापर चांगला कळू लागला
तिच्या हाताऐवजी चमचा खराब होऊ लागला

तिने सकाळी बेड टि आणला
साखरेबरोबर कपात तिने चमचा टाकला
तो चमच्याने साखर विरघळवत बसला
थंड झालेला चहा मुकाट्याने पित बसला

भाजी करताना तिने चमच्याचा वापर केला
मीठ मसाला तिने चमच्याने टाकून दिला
भाजीला आज हवी तशी चव नसणार
कारण त्या चमच्याला हाताची सर कशी असणार

आज जेवताना ती समोर नव्हती
त्या जागी चमच्याची साथ होती
भाजी खाताना त्याला चव विचित्र  लागली
हाताचा स्पर्श नव्हता म्हणून खरी चव कळली

अशा प्रकारे चमचा ढवळाढवळ करु लागला
ओठांचा स्पर्श चमच्याला होऊ लागला
अस करुन चमच्याने संसारात फुट पाडली
प्रेमाने घास भरवणारी दोघं चमच्याने खाऊ लागली

अशा प्रकारे चमचा अस्तित्वात आला
प्रेमाची मज्जा एका क्षणात घेऊन गेला
म्हणून लोक जशी दूर जाऊ लागली
स्वतःची चूक लपवण्यात दुसऱ्याला चमचा म्हणू लागली

©ओंकार शिंदे
१३ डिसेंबर २०१४

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस
तुझ्या त्या निरागस हसण्यावर
आमचे हसणे आहे
तर तुझ्या गप्प बसण्यावर
आमचे रुसणे आहे

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस
तुझ्या ओठी शब्द नसताना
तुझे संवाद आहेत
तर तुझ्याशी गप्पा
म्हणजे निर्विवाद आहे

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस
कोणी असो वा नसो
तुझे एकांतात खेळणे आहे
तुला त्या खेळी बघण्यात
दमलेले मन मग्न आहे

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस
तुझ्यासंगे नाते म्हणजे
एक खरे  स्वप्न आहे
कारण अपेक्षित प्रेम
या नात्यातच आहे

बरं झालं अनु तू लहानगी आहेस
तुझ्या असण्यात किंवा नसण्यात
आयुष्यात खूप मोठा फरक आहे
कारण तुझे ते लडिवाळ हसणे
आयुष्य जगण्यासाठी असणे आहे

©ओंकार शिंदे
७ डिसेंबर २०१४

स्वप्न...!!!

तू छानस स्वप्न घेऊन आलीस. 

डोळे उघडता स्वप्नात हरवून गेलीस. 

मनी वाटले स्वप्न परत जगावे. 

पण जगता येणार नसेल ...

तर त्यास स्वप्न कसे म्हणावे?

परत वाटले मना समजवावे. 

डोळे मिटून स्वप्नदेशी जावे.  

स्वप्नामध्ये तुझ्या सहवासात रहावे. 

पण स्वप्नातही तू सहवास सोडणार असशील... 

तर स्वप्नदेशी तरी कसे जावे?

स्वप्नी वाटे आतातरी तुझे ध्यास सोडावे. 

तरी स्वप्नी मन तुझ्यासाठी बावरे व्हावे. 

अशावेळी तु माझ्या स्वप्नामधून दूर जावे. 

माझ्या स्वप्नी तू नसताना... 

मन हे तुझ्यासाठी का बावरे व्हावे ?

स्वप्नी वाटे तुझ्या रुसलेल्या मनात बसावे. 

तुझ्या त्या मनात फक्त माझे स्थान असावे. 

कधी वाटे त्या रुसलेल्या मनाला परत हसवावे.

पण त्या मनी व्यथा असताना...

त्यास हसवून कसे फसवावे?

कधी वाटे स्वप्नातच तुझ्यासंगे रहावे. 

सर्व क्षण तुझ्याबरोबर स्वप्नीतरी जगावे. 

तुझ्या कुशीत भान हरपून जावे. 

असे आयुष्य जर स्वप्नी असेल... 

तर मनी वाटे डोळे तरी का उघडावे?

©ओंकार शिंदे 
२३ नोव्हेंबर २०१४

कधी कधी...!!!

कधी कधी

मित्रांबरोबर हसताना अचानक डोळ्यात पाणी येत कधी कधी

जुने दिवस जगावे वाटतात कधी कधी

नुसतं डोळ्यात बघुन प्रेम कळतं कधी कधी

त्याच डोळ्यात बघीतल्यावर ह्रुदय धडधडतं कधी कधी

तिच्या आठवणीत राहणं आवडतं कधी कधी

त्याच आठवणीत भिजावं वाटतं कधी कधी

शब्द नसताना कविता करयला सुचतात कधी कधी

जसं पैसा नसताना खायला सुचतं कधी कधी

प्रेमात पडावं वाटतं कधी कधी

तेच जिवापाड जगावं वाटतं कधी कधी 

अपेक्षेपेक्षा जास्त मिळतं कधी कधी

मिळालेलं लगेच जातं सुध्दा कधी कधी

लाल गुलाबाच फ़ुल आवडत कधी कधी

त्याचेच काटे टोचल्यावर फ़ेकुन द्यावस वाटत कधी कधी

एकांतात रहावसं वाटतं कधी कधी 

आयुष्य मोकळ जगाव वाटतं कधी कधी

बोलताना शब्द सुचत नाही कधी कधी 

तरी त्या शब्दांच्या पल्याड विचार असतात कधी कधी 

आयुष्यात असं घडतं बय्राचदा तरी आपण म्हणतो

होतं अस कधी कधी

होतं अस कधी कधी

© ओंकार शिंदे 

१४ ऑक्टोबर २०१४

स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली... !!!

स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली... 

चाल अजून बसवत होतो 

मनाचे ताल सारे बिघडून गेली...

ताल परत बसवताना

माझ्या मनाचे भान हरपून गेली...

                                                                               स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली... 

                                                                               तुझ्या त्या आठवणी जगताना

                                                                               मनातली स्वप्न तोडून गेली...

                                                                               ती स्वप्ने मनात जपताना

                                                                               मनाला आस लावून गेली...

स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली…
मनाचा स्पर्श मनाला होताना
मनाला स्वतःपासून वेगळं करुन गेली...
मनाला परत जवळ आणताना
प्रेमाची झुळूक देऊन गेली...

                                                                                स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली...
                                                                                तुझा हात माझ्या हातात घेताना
                                                                                तु फक्त स्पर्श करून गेली...
                                                                                त्या स्पर्शाची जाणीव होताना
                                                                                तु फक्त स्वप्न दाखवून गेली...

स्वप्नातली तू स्वप्नात हरवून गेली...
कधी वाटले परत तीला बोलावताना
मनात ती आठवण ठेवून गेली...
त्या आठवणींची स्वप्ने होताना
ती सर्व स्वप्ने मोडून गेली...

© ओंकार शिंदे 
२६ सप्टेंबर २०१४

लहान असताना मला ती आवडायची...!!!

लहान असताना मला ती आवडायची
४ थीच्या वर्गात पहिल्या बाकावर बसायची
हत्ती मुंगीच्या विनाेदावर हळूच हसायची
माझी पुस्तकामधून तिरकी नजर तिच्यावरच असायची

                                                     कोड्यात होतो तिच्याशी कस बोलायचं

                                                     हळूच जाऊन तिच्या शेजारी कस बसायचं
                                                     हेच डोक्यात असताना बाईंनी उठवलं
                                                     नशीबाने मला तिच्या शेजारी बसवलं

अाता वाटलं गाडी रूळावर आली
तुझ्या शेजारी बसायची पहिली पायरी पुर्ण झाली
आभ्यासात नेहमी ती पहिली असायची
आमची बोट काठावर असायची

                                                     काय माहीत हे कसं जुळणार होतं
                                                     दोघांच एकमेकांकडे बघणच वेगळं होतं
                                                     वाटलं मला बोलाव तिच्याशी
                                                     फायदा होईल परीक्षेला प्रश्नांच्या उत्तराशी

पेपर लिहताना मला रब्बर हवा होता
पुढच्या क्षणी तिचा हात माझ्या हातात होता
माझ्या मनात त्या रब्बरामुळे सुखाची पालवी फुटली
माझी गाडी चुकांएवजी उत्तर खोडत सुटली

                                                     त्यावेळेस कळलं प्रेम आंधळ असत
                                                     प्रेमात तर सगळं सोसायचं असतं
                                                     काय सांगू त्यापरीक्षेचा निकाल काय लागला
                                                     मी राहीलो मागे पहिला आलेला बंडू लाईन मारायला लागला

निकालामुळे आमच्या जागांची अदलाबदल झाली
बघता बघता ति माझ्या मनापासून वेगळी झाली
निराश होऊन एक नजर डावीकडे टाकली
शेजारी बसलेली मिनी तर खुप सुंदर वाटली

                                                     आता काय सांगू काय वाटलं
                                                     मिनीविषयी मनात खूपसारं प्रेम दाटल
                                                     प्रेमाच्या प्रश्नाच एक उत्तर कळलं
                                                     प्रेमात पोरीला कटवण्यापेक्शा स्वतः कटलेल परवडलं


© ओंकार शिंदे
५ सप्टेंबर २०१४

कळले ते प्रेम जे फक्त शब्दात उरले...!!!

हसून हसून डोळे भरले..

कळलेच नाही अश्रु सरले... 

हळूच एक थेंब टिपताना,

कळले ते प्रेम जे फक्त शब्दात उरले...

                                                                                     शब्द कधी अपुरे पडले...

                                                                                     स्वप्न होते नकळत तुटले...

                                                                                     स्वप्न जुळवताना कळले,

                                                                                     माझे ते प्रेम जे फक्त आठवणींत उरले...

पावसाचे थेंब आेघळताना दिसले...

जसे माझे हात तुझ्या केसांमधून फिरले...

त्या थेंबास स्पर्श करता...

जाणवले ते अश्रु जे तू थेंबासारखे पुसले...

                                                                                     का तु माझे स्वप्न मोडले...

                                                                                     आता फक्त भास उरले...

                                                                                     तुझा विचार करता

                                                                                     हसणारे मन कायमचे रुसले...

प्रेम म्हणजे काय ते कळले...

आठवणींच्या जागी किस्से उरले...

तुझ्या प्रेमासाठी झुरताना...

कळले ते प्रेम जे शब्दात उरले...

© ओंकार शिंदे 

२१ ऑगस्ट २०१४

काॅलेजचा कट्टा

गाडीवर जाताना 
काॅलेजचा कट्टा दिसला 
हळूच म्हणाला 
माझ्यावर का रूसलास?

                             कामासाठी जाता जाता,
                             पाय आपसुक वळले
                             काय कुणास ठाऊक 
                             सर्व आठवणींनी घेरले

तोच बोलला 
दोन शब्द बोल माझ्याशी
अशु, कांचन, मयुरा 
बोलतात का तुझ्याशी ?

                             खुप दिवस झाले 
                             तुम्ही भेटला नाहीत 
                             वाट बघतोय तुमची 
                             पण कधी येऊन बोलला नाहीत

काय म्हणतोय संतोष 
त्याच सुधारलं का वागणं 
का अजुन चाललय 
एकीला सोडून दुसरीच्या मागे धावणं

                             भेटते का अशु 
                             जी तुम्हाला समजवायची 
                             स्वतःच्या हाताने 
                             दोन प्रेमाचे घास भरवायची

कशी आहे ती वर्षा 
अजुन तशीच पडते
अजूनही बोलण्यापुर्वी 
एकटीच हसते

                             मयुराला अजुन 
                             तू आणि संतोष घाबरता का?
                             तीच्या त्या स्पष्ट बोलण्यामुळे
                             अजुन तुम्ही बावरता का?

काय कुठे आहे ती कांचन 
जी हसायची 
मराठी बोलताना  
त प प प करायची 

                             अचानक मनाला वाटलं 
                             तुझं तर सगळं लक्षात आहे
                             आम्हीच गेलोय दूर 
                             तु अजून तिकडेच आहेस

काय सांगू तुला 
काय काय चाललय,
कामात आहेत सगळे, 
भेटणं फक्त मोबाईलवरच चाललय

                              वेळ नाही स्वतःसाठी 
                              कामात सगळे अडकलेत
                              तुला भेटण्यासाठी 
                              सर्व खुप आसुसलेत

तो कट्टा माझ्याकडे बघुन
मिस्कीलपणे हसला 
खोटं नको बोलू माझ्याशी 
तुम्ही सगळे माझ्यावर रूसला...
तुम्ही सगळे माझ्यावर रूसला...... 

© ओंकार शिंदे

१६ जुलै २०१४